حاشیه ای بر بیانیه کارگزاران سازندگی با تیتر احیای انتخابات!/ میلیاردرها چه نوع دخالتی در انتخابات را مهندسی نمی‏‎دانند!؟

۸۶۸۹
۰۱ تیر ۱۳۹۳
۰

هفته گذشته بود که بیانیه برادران موسوم به حزب کارگزاران سازندگی با عنوان “احیای انتخابات” منتشر شد و به سمع و نظر ناظران رسید. این بیانیه ۲۴ خرداد و انتخاب دکتر حسن روحانی را نقطه عطف تاریخ نهضت و نظام برشمرده است.

به گزارش رجانیوز، در این بیانیه اشاره مستقیمی به هاشمی رفسنجانی شده است. با این حال بیانیه دلالت مستقیمی بر این ندارد که کدام ناانتخابات ها را مد نظر دارد که برمبنای آن آزادی انتخابات را تبریک می گوید.

 هاشمی معتقد است و صریحا بیان کرده که در انتخابات مجلس ششم در دوران ریاست جمهوری محمد خاتمی و در انتخابات ریاست جمهوری نهم در دوران ریاست جمهوری سید محمد خاتمی تقلب و  در حق او ظلم شده است.

اما با اینکه  پیرمراد کارگزاران دولت اصلاح طلبان را به تقلب آشکار در انتخابات مجلس ششم و … متهم کرده است بیانیه نوچه های ایشان به انتخابات ۸۸ کنایه زده است.

****

مهندسی اما حکایت دیگری دارد. در اغلب مناطق دنیا ، آنجایی که مثل مصر رضاخان ها پالانی از  انتخابات را طراحی می‎کنند ، مهندسی انتخابات با سرمایه دارهاست. برلوسکونی تریلیاردر پای ثابت همه انتخابات های ایتالیاست و یک در میان رئیس جمهور می شود. در اوکراین آزاد یک تریلیاردر دیگر رای آورد. در آمریکا تریلیاردرها با هم رقابت می کنند و مورگان‎ها و فوردها و راکفلرها مزرعه دارهای زحمت کشی در اندازه اوباما را به معرض رای نیمی از جمعیت می گذارند.

تاکنون چندین و چند انتخابات مهندسی نشده همچون انتخابات مصر ، انتخابات ونزوئلا ، انتخاب حماس در غزه ، انتخابات مردم اوکراین و اخیرا انتخاب مردم عراق ؛ مورد کودتا و تحریم و حمله نظامی سرمایه داری جهانی واقع شده است. آیا مهندسی انتخابات در این بیانیه ، همان فضولی کردن  مردم در چیزی است که در همه جا ملک طلق تریلیاردرهاست یا مراد دیگری دارد؟

البته باید توجه کرد  این “حزب کارگزارن سازندگی” است که بیانیه داده است.این نوعی تواضع است که برای دیگرانی جز”کارگزاران سازندگی” ؛ شان و توان مهندسی قائل شده اند.

*****

 احزاب سرمایه داری غرب شعارهای متفکران اگزیتانسیالیست و فمینیست و لیبرال را به وام می گیرند و در چارچوبهای اصلی خود می گنجانند و بر کمپین های مرتبط با آنها سوار می شوند اما اعتقاد عمیقی هم به آنها ندارند. جمع موسوم به کارگزاران نیز نمی تواند مرامنامه پرشوری از خود داشته باشد و بیش از حرفهای حد وسطی کلی و کم رمق نمی تواند ارائه دهد. بنابراین شعارهای چپ های مستهلک و مواضع آنها را گهگاه به وام می گیرد و در برهه هایی بر این امواج سوار می شود. شاید پیوند کنونی کارگزاران و چپ های سابق و لیبرال های لاحق این گونه قابل فهم  باشد .

با این حال کارگزاران مانند احزاب سرمایه داری غربی تا دلتان بخواهد طرح و برنامه و پروژه برای مهندسی جامعه دارند. کارگزاران سازندگی پرونده پرباری در مهندسی کشور چه در عرصه اقتصادی و چه در عرصه اجتماعی دارد. این مهندسی به مانند احزاب غربی آمیخته با شدت و سرکوب و قهر و غلبه بوده و هست تا جایی که بتوانند. تحمیل “ریاضت” و آب کردن چربی اضافی مردم، ادعای تنبل بودن و تنبل شدن جامعه ، بیم گداپروری و مقولاتی از این دست در همه سیاست های اقتصادی کارگزاران به مانند مشابه های جهانی آن بوده و خواهد بود.

ماجرای سیاست مشت آهنین و سرکوب خونین تقاضاهای اقتصادی واجتماعی در دوره هاشمی رفسنجانی هنوز از یاد مردم قزوین و اسلامشهر و اراک و … نرفته است.

سیاست های بخیلانه در قبال خلق، نگاه تحقیر آمیز به مردم و طرح مکرر دعاوی واهی درباره تنبلی و بی نظمی و بهره وری نازل ، پیش فرض تکراری سیاست های مردم نواز این طیف بوده است. کرنش با بیگانه در خارج و فشار به مردم در داخل برآیند کلی چیزی است که این افراد به افتخار آن حزب تاسیس کرده اند. این جمله اغراق نیست و در صف بندی های جدید از قبل عیان تر شده است.

می توان مدعی احیای انتخابات شد و می توان احیای انتخابات را تبریک گفت. می توان برای نهضت نقاط عطق تاریخی مشخص کرد. با این حال خوبست در قبال نهضت های مهندسی نشده محتاط حرف زد.

شاید که فردا روز که دوباره صابون حماسی سیاست های مهندسانه شما بزرگواران با تن مردم آشنا شد و خاطره ها زنده گردید نقطه عطف تاریخی ، به عکس خود معطوف گردد و بیانیه بعدی را محتاج عطف معطوف های مکرر در مکرر بنماید.

انتهای مطلب

دیدگاه خود را بیان کنید


8 + = هفده