در حاشیه حمله به مذاکره کنندگان سابق به بهانه دفاع از مذاکرات فعلی/

سوال‏‌های بی‎پاسخ زیادی که همچنان برای جواب دادن باقی مانده است/ بجای تلاش برای ایجاد «این‏‌همانی» میان سخنان خود و رهبری، «حرف خودتان» را بزنید

۸۴۷۴
۰۱ خرداد ۱۳۹۳
۰

ابراز دلواپسی و نگرانی شمار قابل توجهی از نخبگان و اساتید دانشگاهی نسبت به توافق ژنو در ماه های گذشته و نگرانی از فرجام این توافق، موجب شده است تا برخی چهره‎ها تلاش کنند با میدان داری برای این توافق ضعیف، به دفاع از توافق ژنو بپردازند، دفاعی که بعضا به دلیل جایگاه این افراد تلاش شده است تا به رهبری معظم انقلاب منتسب شود.

دکتر علی اکبر ولایتی که سالهاست مشاور رهبر معظم انقلاب در امور بین الملل است یکی از افرادی است که طی روزهای گذشته چندین نوبت با گفتگوها و اظهارات جداگانه تلاش کرده ضمن تخطئه عملکرد تیم سابق مذاکره کننده هسته ای، به دفاع از توافق ژنو بپردازد که بلافاصله نیز اظهارات وی مورد استقبال رسانه های زنجیره ای حامی دولت قرار گرفته و بعضا از سخنان وی به عنوان مواضع رهبر انقلاب نیز یاد شده است!
این در حالی است که حجت الاسلام ناطق نوری نیز در هفته اخیر به مقابله با منتقدان برخاسته و در سفرهای استانی که اخیرا تعداد آنها افزایش یافته است، و این دلواپسی‏‌ها را موجب تضعیف تیم مذاکره کننده عنوان کرده است. این دلواپسی ناطق نوری در حالی است که پیش از این و در موارد حساسی چون فتنه ۸۸ نشانی از آن مشاهده نشد.

در همین حال اظهارات ناطق نوری نیز با استقبال گسترده رسانه های حامی دولت مواجه شد تا این رسانه ها با بکار بردن عنوان رئیس دفتر بازرسی بیت رهبری، تلاش کنند تا این نظرات را به رهبر معظم انقلاب منتسب کنند.

حال این سوال مطرح می شود که اگر بر مبنای این منطق که چون فلان فرد مشاور رهبر انقلاب است پس نظرات وی همان مواضع معظم له خواهد بود، قرار باشد قضاوتی صورت بگیرد، بسیار از افراد با سلیقه های گوناگون سیاسی از رهبر معظم انقلاب حکم نمایندگی و مشاوره دارند و با این حساب مشخص نیست نظر کدام یکی از این افراد را باید به حساب مواضع رهبر انقلاب ثبت کرد؟

به عنوان مثال تاکنون هم دکتر سعید جلیلی و هم دکتر حسن روحانی نمایندگان رهبر معظم انقلاب در شورای عالی امنیت ملی بوده اند که به سبب جایگاه خود در پرونده هسته ای نیز سابقه کاری قابل توجهی داشته اند اما در عین حال هر کدام از این دو نفر اختلاف سلیقه قابل توجهی در نوع ورود به مسایل دیپلماسی و سیاست خارجی دارند؛ لذا طبیعی است که نمی توان نظرات هیچ یک از منصوبان رهبر انقلاب در هیچ جایگاهی را به عنوان همان مواضع معظم له تفسیر کرد چرا که ایشان در بیانات عمومی خود با صراحت و شفافیت کامل مواضع رسمی خود را بیان می کنند، از این رو با یک تطبیق ساده میان مواضع رهبر انقلاب با سخنان دیگر افرادی که سعی دارند خود را سخنگوی ایشان معرفی کنند، مشخص می شود که فاصله میان این مواضع تا چه حد آشکار است.

همچنین رهبر معظم انقلاب در دیدار ۷ مهرماه سال ۸۷ خود با دانشجویان بر همین مساله تاکید کرده و در پاسخ به سوال دانشجویی که پرسید بعضی استدلال می کنند چنانچه افراد منصوب شما را نقد کنیم، به معنای مخالفت با نظر شماست، فرمودند: «اگر واقعاً ملاک این باشد، که آدم باید به هیچ‌کس اعتراض نکند؛ چون رئیس قوه قضائیه را هم رهبرى انتخاب می‌کند، رئیس‌جمهور هم بعد از انتخابات، تنفیذ رهبرى دارد؛ می‌گوید نصب کردم. پس باید به هیچ‌کس اعتراض نکرد. نه آقا … همین اعتراض‌هائى که شما دارید، بعضى‌هایش یا خیلى‌هایش، اعتراض‌هاى ما هم هست.»

در مجموع به نظر می رسد بهتر است چهره های مختلف سیاسی که همواره تلاش دارند بین نظرات خود و رهبر انقلاب رابطه «این همانی» در افکار عمومی ایجاد کنند، تنها از طرف خود نظرات شخصی شان را بدون انتساب به ایشان بیان کنند و به جای تلاش برای ایفای نقش «سخنگویی» رهبری، به مواضع صریح و آشکار ایشان توجه بیشتری کرده و آنها را نصب العین خود قرار دهند. این چهره های سیاسی باید مسئولیت رفتار و گفتارشان را خودشان بپذیرند و خود را آماده پاسخگویی به جوانان انقلابی درباره این اظهارات که به صورت صریحی با بیانات رهبری معارض است آماده کنند. چنانکه برای نمونه هنوز واکنش صریح رهبر معظم انقلاب به برخی اظهارات این چهره ها در مناظرات تلویزیونی درباره پرونده هسته ای فراموش نشده است.

  • منبع:

    رجانیوز
انتهای مطلب

دیدگاه خود را بیان کنید


هفت × 3 =